Η μικρή Μπιζού
Πάτρικ Μοντιάνο
Ο Πάτρικ Μοντιάνο βραβεύτηκε με βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας για το 2014. Η μικρή Μπιζού είναι ένα μικρό σε έκταση βιβλίο, διαβάζεται σε μία μέρα, σε ένα βράδυ. Είναι ένα βιβλιό που σκεπάζεται από τη βαριά μελανχολία της μοναξιάς και του απροσδιόριστου φόβου. Η μικρή, δεν είναι πλέον μικρή, αλλά μία μεγάλη που προσπαθεί να επιβιώσει στον κόσμο των σκιών. Είναι ένα βιβλίο πολύ ατμοσφαιρικό, μεταδίδει δυνατά συναισθήματα. Διαβάζοντας το περπατάμε όλοι χωρίς σκοπό, γεμισμένοι με φόβο για τον φόβο, φόβο για το άδειο μας δωμάτιο χωρίς θέρμανση. Όλοι μας ζαλιζόμαστε γιατί το Παρίσι είναι έρημο και σκοτεινό σήμερα και η στάση του μετρό πολύ μακρυά. Όλοι μας περιμένουμε να έρθει να μας πάρει κάποιος από το σχολείο, αλλά κανένας ποτέ δεν εμφανίζεται. Δεν είμαι σίγουρη μα φαντάζομαι πως όλοι νιώθουν κάποτε φοβισμένοι από τη μοναξιά τους. Όλοι έχουν στιγμές που τίποτα δεν μοίαζει σταθερό και όμορφο, όλοι νιώθουν χαμένοι, φαντάζομαι. Το βιβλίο δεν μεταδίδει ένα άγνωστο συναίσθημα, δεν μεταδίδει κάτι που μόνο η μικρή αισθάνθηκε αλλά κατί που σχεδόν όλοι βιώνουν. Όμως είναι ο τρόπος που το μεταδίδει που το κάνει μοναδικό. Είναι ένα βιβλίο ζωντανό και νιώθουμε ζωντανοί όταν το διαβάζουμε. Στο τέλος η λύση δεν έρχεται, η μικρή βυθίζεται στη μελανχολία της και στο βίαιο παρελθόν της. Και είναι ένα δύσκολο τέλος αυτό γιατί θα θέλαμε, θα έπρεπε, η μικρή να βρει διέξοδο και να νικήσει όλες τις σκιές που την κυνηγούσαν. Το Παρίσι, πιο μελανχολικό και βαρύ από ποτέ, είναι ο τόπος. Ο χρόνος είναι απροσδιόρστος και ενισχύει το μυστήριο της ηρωιδας, που ναι μεν δεν είναι μικρή αλλά δεν γνωρίζουμε πόσο μεγάλη είναι όταν μας αφηγείται την ιστορία της. Επίσης πως μας αφηγείται αφού στο τέλος πεθαίνει; Η μήπως όχι. Ακόμα και αν δεν βρήκα στο βιβλίο την κάθαρση που θα ήθελα, τη λύση για να νικήσω τη μελαχολία και το φόβο για τον φόβο, θα κρατήσω το πόσο δυντά ένιωσα ότι ένιωθε η μικρή, το ότι κύλησα μαζί της στο Παρίσι, χαθηκά στις σκέψεις μου και δεν βρήκα ποτε τον δρόμο για το σπίτι. Πιο σπίτι, είχε σπίτι τελικά; Η μικρή Μπιζού βρηκέ τον παιδικό της εαυτό στο κοριτσάκι που ανέλαβε να φροντίζει και λύγισε όταν αυτό έφυγε με τους άψυχους γονείς του. Η μικρή Μπιζου που μεγάλωσε είναι ένα κομμάτι μέσα μας που πολεμάμε να εξαφανίσουμε αλλά υπάρχει. Είναι εκεί όταν περπατάμε μόνοι, όταν καθόμαστε ήσυχοι στο λεωφορείο, όταν κάνουμε τα ψώνια μας και έξω βρέχει. Η μοναξιά δεν είναι υπέροχη αλλά όσο έχουμε τον εαυτό μας δεν είμαστε ποτέ αληθινά μόνοι.
Πάτρικ Μοντιάνο
Ο Πάτρικ Μοντιάνο βραβεύτηκε με βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας για το 2014. Η μικρή Μπιζού είναι ένα μικρό σε έκταση βιβλίο, διαβάζεται σε μία μέρα, σε ένα βράδυ. Είναι ένα βιβλιό που σκεπάζεται από τη βαριά μελανχολία της μοναξιάς και του απροσδιόριστου φόβου. Η μικρή, δεν είναι πλέον μικρή, αλλά μία μεγάλη που προσπαθεί να επιβιώσει στον κόσμο των σκιών. Είναι ένα βιβλίο πολύ ατμοσφαιρικό, μεταδίδει δυνατά συναισθήματα. Διαβάζοντας το περπατάμε όλοι χωρίς σκοπό, γεμισμένοι με φόβο για τον φόβο, φόβο για το άδειο μας δωμάτιο χωρίς θέρμανση. Όλοι μας ζαλιζόμαστε γιατί το Παρίσι είναι έρημο και σκοτεινό σήμερα και η στάση του μετρό πολύ μακρυά. Όλοι μας περιμένουμε να έρθει να μας πάρει κάποιος από το σχολείο, αλλά κανένας ποτέ δεν εμφανίζεται. Δεν είμαι σίγουρη μα φαντάζομαι πως όλοι νιώθουν κάποτε φοβισμένοι από τη μοναξιά τους. Όλοι έχουν στιγμές που τίποτα δεν μοίαζει σταθερό και όμορφο, όλοι νιώθουν χαμένοι, φαντάζομαι. Το βιβλίο δεν μεταδίδει ένα άγνωστο συναίσθημα, δεν μεταδίδει κάτι που μόνο η μικρή αισθάνθηκε αλλά κατί που σχεδόν όλοι βιώνουν. Όμως είναι ο τρόπος που το μεταδίδει που το κάνει μοναδικό. Είναι ένα βιβλίο ζωντανό και νιώθουμε ζωντανοί όταν το διαβάζουμε. Στο τέλος η λύση δεν έρχεται, η μικρή βυθίζεται στη μελανχολία της και στο βίαιο παρελθόν της. Και είναι ένα δύσκολο τέλος αυτό γιατί θα θέλαμε, θα έπρεπε, η μικρή να βρει διέξοδο και να νικήσει όλες τις σκιές που την κυνηγούσαν. Το Παρίσι, πιο μελανχολικό και βαρύ από ποτέ, είναι ο τόπος. Ο χρόνος είναι απροσδιόρστος και ενισχύει το μυστήριο της ηρωιδας, που ναι μεν δεν είναι μικρή αλλά δεν γνωρίζουμε πόσο μεγάλη είναι όταν μας αφηγείται την ιστορία της. Επίσης πως μας αφηγείται αφού στο τέλος πεθαίνει; Η μήπως όχι. Ακόμα και αν δεν βρήκα στο βιβλίο την κάθαρση που θα ήθελα, τη λύση για να νικήσω τη μελαχολία και το φόβο για τον φόβο, θα κρατήσω το πόσο δυντά ένιωσα ότι ένιωθε η μικρή, το ότι κύλησα μαζί της στο Παρίσι, χαθηκά στις σκέψεις μου και δεν βρήκα ποτε τον δρόμο για το σπίτι. Πιο σπίτι, είχε σπίτι τελικά; Η μικρή Μπιζού βρηκέ τον παιδικό της εαυτό στο κοριτσάκι που ανέλαβε να φροντίζει και λύγισε όταν αυτό έφυγε με τους άψυχους γονείς του. Η μικρή Μπιζου που μεγάλωσε είναι ένα κομμάτι μέσα μας που πολεμάμε να εξαφανίσουμε αλλά υπάρχει. Είναι εκεί όταν περπατάμε μόνοι, όταν καθόμαστε ήσυχοι στο λεωφορείο, όταν κάνουμε τα ψώνια μας και έξω βρέχει. Η μοναξιά δεν είναι υπέροχη αλλά όσο έχουμε τον εαυτό μας δεν είμαστε ποτέ αληθινά μόνοι.
Και τέλος η άρχη της τανίας για εικόνες από ένα πιο όμορφο και ανθρώπινο Παρίσι.
*το βίντεο και εικόνες δεν είναι στην κατοχή μου απλώς τα αναδημοσίευσα
